Foto van Jean Henkens

Jean Henkens

Bioloog en groene architect bij Center Parcs

Ik ben Jean Henkens en al 25 jaar de bevlogen bioloog en landschapsarchitect van Center Parcs. Meer ...

Dauwwandeling doorheen de bossen van mijn jeugd

04 / 09 / 2011 

Hoofdafbeelding voor Dauwwandeling doorheen de bossen van mijn jeugd
  • Locatie

Zondag 4 september. Vanmorgen was ik vroeg uit de veren. Er is een dauwwandeling uitgezet langs de grote en mooie stukken natuur van ons dorp, mijn dorp, want dit is de plek waar ik ben opgegroeid. Hier ontstond de passie voor alles wat groeit en bloeit. Het is broeierig weer, bewolkt, zelfs regenachtig, maar toch erg warm. We wandelen met een grote groep fijne vrienden doorheen de bossen, die ik al ken vanuit mijn kinderjaren. Ik ken hier bijna elke boom, niet enkel zijn naam, maar ook hoe hij groeit. Het bos, dat zich doorheen de jaren staande houdt, met duizenden bomen die elk hun plek bevechten om te overleven. Het is een aangenaam en heel afwisselend stuk natuur, steeds in ontwikkeling, steeds anders dan de vorige keer dat ik er was.

 
De route volgt voor een groot deel de waterlopen. Hierlangs hebben onze voorouders de boswegen en paden opgehoogd. Tot het begin van de 20ste eeuw was het nog een zompig en ontoegankelijk moeras. Onze voorouders - ook die van mij - waren eenvoudige boeren, die delen van dit moeras ontwaterden. Hierdoor onstonden er grote delen die als weilanden werden benut.
 
Ik kan me nog heel goed herinneren hoe mijn vader met enorme inzet in deze ruige gebieden - meter voor meter - een stuk van de elzen- en wilgenbossen tot een malse weidegrond heeft ontgonnen. Hij, en de mensen van de buurgronden, noemden dat toen "een bosland goed maken". Nu denken we daar anders over. Waar er vroeger een tekort was aan agrarische producten is er nu bijna overal een teveel van. En de natuur, die in die tijd niet meetelde, zien we nu als uiterst waardevol. Tijden veranderen, ook in de boeren dorpsgemeenschap, waar ik een deel van ben.
Toen ik in mijn kinderjaren met mijn vader door het dorp wandelde of fietste, dan keek hij naar de stand van de gewassen, naar een bieten- of een korenveld, naar hooilanden en wuivende tarwe akkers. En ik, zijn zoon, kijk nu naar eiken, wilgen en elzen, naar kruiden in de berm, naar vogels en insecten. Hoe anders is deze wereld geworden in nauwelijks 40 jaren.
En toch heb ik de passie die mijn leven vult van mijn ouders doorgekregen. Ik kijk met mijn vaders ogen naar de groei, het seizoen, het weer, naar alles.
 
De planten en dieren die mijn aandacht hebben is dan wel anders dan wat hem toen bezig hield. Het is en blijft natuur.
Wat mijn vader toen als het "goed maken van gronden" beschouwde, zou ik nu anders noemen, maar we delen onze betrokkenheid met de aarde en zijn groei.
 
Ik ben dankbaar dat ik in mijn kinderjaren het vermogen heb gekregen om open te staan voor de groene schepping, dat ik het vermogen heb geërfd om te zien hoe iets groeit, hoe intens het leven kan zijn als je het wil zien. Nu werk ik met dit vermogen aan dingen die mijn vader niet kende, op plekken waar hij het bestaan niet van wist, met planten die vaak heel anders zijn dan de zijne. En toch loopt er een lijn van zijn werk in het mijne.
Een groene lijn, die ons verbindt voor altijd, en daar ben ik hem dankbaar voor.
 
Tot gauw,
 
Jean.

Commentaren

Nieuwe reactie inzenden
De inhoud van dit veld is privé en zal niet openbaar worden gemaakt.